Veerkracht

Vertrouw op je veerkracht na een nare gebeurtenis. Er zijn een een paar mogelijkheden die houvast kunnen bieden:

1. Door te denken; sommige dingen gebeuren gewoon. Deze gebeurtenis bepaalt niet je hele leven. Er zijn plekken en momenten waar je adem kunt halen. Het is niet permanent; er gaat een tijd komen dat het verdriet minder wordt, hoe ondenkbaar dat nu ook lijkt.

2.  Met je lichaam; ga terug naar de basis. Volg het Latifa- gebed ( bij bestaansmeditaties op deze site). De kern ervan zit in de verbinding tussen je emoties en je lichaam. Je legt je hand op plekken in je lichaam waar je de emoties(verdriet) voellt. Stel je lichaam gerust: Het kllopt wat je voelt.

3. Voor je ziel: zoek troost bij iets dat groter is dan jezelf; bidden, rituelen, het universum te hulp roepen. Het is wat mensen doen, als ze te maken krijgen met dingen die groter zijn dan ze eigenlijk aankunnen.

Ga naar de zee. De zee is ook een metafoor. Verdriet komt in golven. Zelfs de heftigste emotie duurt niet langer dan een paar minuten. Daar moet je doorheen. Daarna kun je, al is het maar even, ademhalen en bovenkomen.

Er is altijd iets dat je opvalt. Die kleine waarnemingen zijn manieren om contact te maken met de wereld buiten je. Je bent nooit de enige. Het leven kan oneerlijk zijn, maar mensen zijn erop gebouwd om daarmee om te gaan. Het is misschien een schrale troost, maar niettemin een troost, dat dit het moment is dat je je kracht leert kennen en gebruiken.

Tot de storm gaat liggen.

In het oog van de storm is het altikd stil.

 

 

Die Auferstehung

Het oerlicht
O rode roos
De mens is in grote nood!
De mens is in grote pijn!
Liever zou ik in de hemel zijn.
Daar kom ik op een brede weg
Een engel komt mij tegemoet en wil mij wegsturen
Ach nee, ik laat mij niet wegsturen
Ik kom van God en ga terug naar God
De lieve God zal mij een licht geven
Zal mij naar het eeuwige, zalige licht toe lichten

 Met vleugels die ik zelf heb vergaard,
zal ik wegzweven, sterven zal ik, om te leven!
Herrijzen, ja herrijzen zul jij,
mijn hart, in een oogwenk!
Al wat je hebt geslagen,
zal je naar God toe dragen!

- Gustav Mahler

Ontregelende ervaring

De ervaringen van twijfel over de zin van het bestaan kennen we allemaal. Ze doorbreken het voortkabbelende bestaan, ze ontregelen je leven. Het begrensde bestaan, waarin wijzelf in het middelpunt staan en dat wij zo graag koesteren, blijkt een illusie. De werkelijkheid is oneindig veel groter en ruimer dan ons kleine, op onszelf gerichte ik.

In de diepte van deze ervaring, waarin het zelf verdwijnt, verdwijnen ook verdriet en vreugde. De bodem van mijn ziel kent zo'n diepte,waar  noch vreugde, noch de golven van verdriet haar kunnen raken.Deze diepte, deze reinigende ervaring, helpt ons  om twijfel te verdragen, verder te verkennen en uit te diepen.

Uiteindelijk draaien de ontregelende ervaringen zich om en worden iets nieuws, zichtbaar ook voor anderen. Deze omkering laat zich moeilijk in woorden uitdrukken. Maar we zijn wakker geworden, we ontwaken voor een groots leven. De wereld kan stukbreken en ikzelf kan sterven, maat het oneindige blijft.

Aardbeving

Pas als ons zelfbeeld totaal afbreekt en we onszelf tegen alle verwachtingen die we op grond van dat beeld hadden zien handelen - pas als een aarbeving de oppervlakte van onze zelfkennis schudt en stuk breekt - pas dan zijn we bereid om op een dieper niveau naar ons zijn te kijken.

De naam van deze oneindige en onuitsprekelijke diepte en grond van alle zijn is God. Als dat woord niet veel betekenis voor je heeft vertaal het dan: de diepte van je leven, de bron van zijn, ons ultiem belang, dat wat je zonder aarzeling serieus neemt.

Om dit te kunnen doen moet je wellicht alles wat je over God geleerd hebt vergeten, misschien zelfs het woord God. Daar waar ons leven en vertrouwen op het spel staat draait zich  iets om. Iets ultiems, iets dat er wezenlijk toe doet, manifesteert zich en doet een appel op ons. Om aan dit appel gehoor te kunnen geven is moed nodig, de moed om jezelf toe te vertrouwen aan wat er het meest toe doet. Het ultieme doet een onvoorwaardelijk appel op ons, maar heeft ook de belofte van ultieme vervulling in zich.

Je dreigt in de zee van het oneindige niets te verdwijnen, zonder dat er een spoor van je overblijft. Wij kunnen onszelf niet redden, maar hebben het oneindige Zijn Zelf hiervoor nodig.