Rumi, boodschapper en bruggenbouwer

Rumi's gedichten staan qua vorm en betekenis voor het wervelen van de mens rond zichzelf, rond de as waar alles in het universum om draait, rond zijn geliefde, de ene God, een werveldans die in harmonie is met het universum, want het universum is een en al beweging, een dans met God.

Zijn gedichten spreken de ziel direct aan zoals mystieke gedichten dat horen te doen. Ze zijn als boodschappers tussen hemel en aarde. Ze gaan over het belang van stilte, het verbijsterende effect dat openbaring op een mens heeft, en het pad van liefde en ontwaken.

Het unieke van Rumi als bruggenbouwer is dat hij een spiritueel pad heeft uitgestippeld dat algemeen toepasbaar en altijd actueel is, een pad dat leidt naar de kern van religie en ons in contact brengt met de kennis die het antwoord is op het verlangen van de ziel.

Van de meeste gedichten kan gezegd worden dat ze een bepaalde spirituele toestand of ervaring weergeven, zoals de vereniging met God of de scheiding die daarna plaatsvindt en die wordt beschreven in beelden en symbolen.

In de 'Masnavi' doet hij een poging om de verschillende dimensies van het spirituele leven en de beoefening daarvan uit te leggen aan leerlingen die dat pad willen volgen. Het werk is in principe bedoeld voor iemand die de tijd neemt om de zin van het leven en het bestaan te overdenken en daar tij voor neemt.

Elk gedicht is de symbolische weergave van een mystieke toestand die hij onderweg naar God of nadat hij dat doel bereikt had ondervond.

' Ik was een verborgen schat en verlangde ernaar gekend te worden.'

Je leven leven

Dans alsof niemand kijkt
zing alsof niemand luistert

Heb lief alsof je nooit
bent gekwetst

werk alsof je het geld
niet nodig hebt

leef alsof de hemel
op aarde is.

Risico nemen

Load the ship and set out
no one knows for certain whether the vessel
will sink or reach the harbor.

Cautions people say,
i'll do nothing untill I can be sure.
Merchants know better
If you do nothing,
you lose
Don't be one of those merchants
whon want risk the ocean.

 

Het oog van het hart

'Om het goddelijke te bevatten heeft Hij u het 'oog van het hart' geschonken.'

Zuiver van hart trekken we, lerend,
de wereld door en raken in  de ban
van alles omons heen.
Je bent steeds ergens naar op zoek,
maar het ontgaat je
dat je dat wat je zoekt al bent.

Vragen

De hele dag kan ik aan niets anders denken,
elke nacht vraag ik mezelf af:
Waar kom ik vandaan en wat moet ik doen?

Ik zou het echt niet weten.
Mijn ziel komt van een andere wereld,
dat weet ik zeker.
Even zeker als ik voel,
dat ik daar ook eindigen zal.

Ik werd dronken in de een of andere kroeg,
maar als ik weer ben teruggekeerd,
zal ik helemaal nuchter zijn.

Ondertussen ben ik als een vogel van verre oorden,
gekooid in den vreemde. De dag breekt aan dat ik uitvlieg,
maar met wiens oren hoor ik mijn eigen stem?
Wie spreekt met mijn mond?
Wie ziet met mijn ogen?
Wat is de ziel?

Het zijn vragen die blijven komen.
Zelfs de schim van een antwoord zou me al verlossen
uit deze kerker van dronkaards.

Ik kwam hier niet uit vrije wil;
zomaar weggaan lukt me niet.
Degene die me hier heeft gebracht,
zal me ook thuis moeten brengen.

Zet alles op het spel

Zet alles op het spel
voor liefde
als je waarachtig mens bent.

Zo niet
verlaat deze vergadering
want halfhartigheid
levert geen majesteit

Je gaat op weg
om God te vinden
maar blijft hangen
op onheilspellende plekken

Wacht toch niet langer
verzink in de oceaan
laat alles los zodat 
het water jou kan zijn.

Nooduitgang

Als je een been breekt,
schenkt God je een vleugel,
zo opent Hij ook vanuit de diepten
van een kuil een nooduitgang.

God zei:' Het maakt niet uit of je bovenin
de boom of in de put zit.

Denk aan mij.
Ik ben de sleutel
van de weg.

Word de lucht

In het binnenste van deze nieuwe liefde... sterf
Je weg begint aan de andere zijde
Word de lucht
Neem een bijl naar de gevangenismuur.

Ontsnap

Loop naar buiten als iemand die plotseling in kleur geboren wordt

Doe het nu

Je bent bedekt met dikke bewolking
Beweeg je eronder vandaan
Sterf... en wees stil
Stilte is het betrouwbaarste teken dat je gestorven bent

Je oude leven was een panische vlucht voor stilte
De sprakeloze volle maan komt nu op.

_ Dit gedicht is een uitnodiging. Niet om je van het leven te beroven of op een andere wijze uit je lichaam te treden maar als een uitnodiging om je innerlijk vrij te maken en je hart te zuiveren en te helen.

Durf je overtuigingen en oordelen op te geven en los te laten?
Zonder oordeel ben je aanwezig in een diepe innerlijke stilte.
Kan ik alles loslaten, werkelijk alles?

Zodat niets me meer hier houdt, behalve mijn keuze hier te zijn omdat ik dat wil en omdat ik de ervaring van dit leven wil doorleven.

Ben ik bereid alles te doorvoelen wat zich in mij roert?
Mijn boosheid, mijn jaloezie, mijn hebzucht.
Zodat mijn spiegel helder kan worden als glas.

Durf ik mijn licht te leven?
Mijn stralende goddelijke licht te leven en te ervaren?
Wat is er, dat ik nog nodig heb van mijn schaduw, onder welke pijn wil ik nog uit, wil ik nog buiten mijn bewustzijn houden zodat dat dingen op mijn pad brengt die mij alsnog zullen uitnodigen ernaar te kijken en er mee om te gaan...
Mijn lichaam en mijn leven zullen me het vertellen.

Het leven is een grote oefening in loslaten, sterven en onthechten?
Zoals het gedicht zegt ' In het binnenste van deze liefde... sterf.
Je weg begint aan de andere zijde. Word de lucht.

Een weg waar ik mezelf niet meer gevangen hou, waar ik in liefde vrij ben en ik in het hier en nu mijn leven leef in verbinding, vanuit een open hart, gestorven aan mezelf.